Georges Franju'nun yönettiği 1960 yapımı 'Eyes Without a Face' (Türkçe: 'Yüzsüz Gözler'), korku sinemasının sınırlarını zorlayan ve türün erken dönem başyapıtlarından biri olarak kabul edilir. Film, kızının yüzünü bir trafik kazasında kaybeden Dr. Génessier'in, onu iyileştirmek için genç kadınları kaçırıp yüzlerini nakletmeye çalıştığı rahatsız edici bir hikayeyi anlatıyor. Bu süreçte, kızı Christiane maskesiyle evde mahsur kalmış, babasının suçlarına sessizce tanık olurken kendi varoluşsal ıstırabını yaşar.

Franju'nun yönetmenliği, filme hem şiirsel hem de ürpertici bir hava katıyor. Siyah-beyaz görüntüler, klinik soğukluğu ve gotik atmosferi mükemmel şekilde yansıtıyor. Pierre Brasseur, Dr. Génessier rolünde takıntılı bir bilim insanının trajik boyutlarını başarıyla aktarırken, Edith Scob'un Christiane performansı maskenin ardındaki acıyı neredeyse dokunulabilir kılıyor. Alida Valli'nin canlandırdığı sadık asistan Louise ise kötülüğün sıradan yüzünü temsil ediyor.

Film, Frankenstein temasını modern tıp etiği ve ebeveyn sevgisinin karanlık yanlarıyla birleştirerek derin bir psikolojik gerilim sunuyor. Özellikle yüz nakil sahneleri, dönemi için şok edici gerçekçiliğiyle izleyiciyi sarsıyor. 'Eyes Without a Face', sadece bir korku filmi değil, aynı zamanda suçluluk, güzellik takıntısı ve insanlığın sınırları üzerine düşündüren felsefi bir yapım. Görsel şiirselliği ve rahatsız edici hikayesiyle sinema tarihinde iz bırakan bu filmi izlemek, korku türünün sanatsal potansiyelini anlamak isteyen her sinemasever için bir zorunluluktur.